STRONA GŁÓWNA

   

 
 

                                               

 

        

Adam Mickiewicz (1798 – 1855), polski poeta, publicysta. Uważany za największego pisarza polskiego, jednego z wieszczów.

Urodził się w Zaosiu koło Nowogródka. W latach 1815 – 1819 studiował na uniwersytecie w Wilnie na Wydziale Literatury.

Był współzałożycielem Towarzystwa Filomatów (rok 1817).

Po ukończeniu studiów w latach 1819 – 1823 pracował jako nauczyciel w szkole powiatowej w Kownie.

Za działalność w tajnych, patriotycznych związkach młodzieżowych był więziony w klasztorze Bazylianów w Wilnie.

W roku 1824 został zesłany do centralnych guberni Rosji. Krótko przebywał w Petersburgu, gdzie zaprzyjaźnił się z A. Puszkinem

przyszłymi dekabrystami, m. in. z K. F. Rylejem i A. A. Bustyżewem.

Następnie został odesłany do Odessy, gdzie przebywał do 1825 roku.

Owocem wycieczek na Krym były utwory: „Sonety odeskie" i „Sonety krymskie".

W latach 1825 – 1828 był zatrudniony w Moskwie w kancelarii generał – gubernatora.

W roku 1829 wrócił do Petersburga, gdzie wydał „Konrada Wallenroda".

Rok później ukazały się „Poezje", poprzedzone polemiczną rozprawą „O krytykach i recenzentach warszawskich".

Rok 1829 był dla  A. Mickiewicza początkiem emigracji. Na wieść o wybuchu powstania listopadowego poeta usiłował przedostać

się do Królestwa Kongresowego.

Po upadku powstania w 1832 roku wyjechał do Paryża. Brał udział w licznych inicjatywach naukowo – kulturalnych i

patriotycznych.

W 1833 roku współpracował z „Pielgrzymem Polskim". Później zniechęcony sporami w środowisku polskim odsunął się od

działalności politycznej i w 1834 roku ożenił się z Celiną Szymanowską, z którą miał sześcioro dzieci.

Od 1839 roku wykładał literaturę rzymską na uniwersytecie w Lozannie.

W roku 1840 objął nowo utworzoną katedrę literatury słowiańskiej w paryskim College de France.

W 1841 roku zetknął się z A. Towiańskim i poddał się wpływowi jego doktryny mistycznej.

W 1844 roku został zawieszony w funkcji profesora z powodów politycznych oraz za swe demokratyczne poglądy i propagowanie

towianizmu.

W 1848 przebywał w Rzymie, gdzie podczas audiencji wezwał papieża Piusa IX do poparcia walki ludów o wolność i sprawy

polskiej. Utworzył wtedy Legion Mickiewicza, który istniał do 1849 roku i miał stanowić zalążek oddziału powołanego do walki o

niepodległość. W „Składzie zasad" wyłożył ideologię tego ruchu: radykalne reformy demokratyczne w Polsce, np. nadanie

chłopom ziemi i powszechność praw obywatelskich.

W roku 1849 redagował w Paryżu „La Tribune des Peuples" (Trybunę Ludów) – był współzałożycielem tego pisma i jego

redaktorem naczelnym.

Po przystąpieniu Francji do wojny krymskiej udał się w 1854 roku do Konstantynopola, aby wesprzeć powstanie legionu

polskiego do walki z Rosją. Tegoż roku zmarł, najprawdopodobniej na cholerę i został pochowany na cmentarzu w Paryżu.

W 1890 roku zwłoki A. Mickiewicza sprowadzono do kraju i złożono w krypcie królewskiej na Wawelu.
   Ukazanie się w 1822 roku pierwszego tomu „Poezji" zawierającego „Ballady i romanse" uważane jest za moment przełomu

 romantycznego w literaturze polskiej.

Takie utwory, jak romantyczny dramat „Dziady" cz. III, publicystyczny cykl przypowieści moralnych poświęcony sprawie

wolności ludów „Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego" należą do najwybitniejszych osiągnięć literatury polskiej.

Twórczość poetycką A. Mickiewicza kończy w zasadzie poemat epicki (epopeja narodowa) „Pan Tadeusz, czyli Ostatni zajazd na

Litwie" – historia szlachecka z 1811 roku w dwunastu księgach wierszem pisana.